...

Εργοστάσιο κατασκευής εξατομικευμένων αγαλμάτων και γλυπτών από ρητίνη

Βλέπετε 49–64 από 66 αποτελέσματα

Η ίδια η ρητίνη είναι ένα μείγμα διαφόρων υλικών, συμπεριλαμβανομένης της πολυουρεθάνης, της σιλικόνης, της εποξικής και του πολυεστέρα. Τα γλυπτά από ρητίνη είναι ισχυρά και ανθεκτικά, αλλά όχι άφθαρτα. Οι ψυχρές, παγωμένες συνθήκες μπορούν να προκαλέσουν θραύση της ρητίνης, καθώς το υλικό συρρικνώνεται και στη συνέχεια διαστέλλεται όταν η θερμοκρασία αυξάνεται. Σε κρύο καιρό, κάθε γλυπτό από ρητίνη που φυλάσσεται σε εξωτερικό χώρο θα πρέπει να μεταφέρεται στο εσωτερικό.

Η διαδικασία κατασκευής ενός γλυπτού από ρητίνη αρχίζει όταν ο γλύπτης δημιουργεί το αρχικό μοντέλο από πηλό, κερί ή άλλα υλικά. Από το γλυπτό κατασκευάζεται ένα καλούπι καλύπτοντας το μοντέλο με ένα υγρό υλικό χύτευσης. Τα δημοφιλή υλικά χύτευσης περιλαμβάνουν σιλικόνη, καουτσούκ και γύψο. Το γλυπτό μπορεί να χρειαστεί να επικαλυφθεί με ένα διαχωριστικό όπως η βαζελίνη για να εξασφαλιστεί ότι το καλούπι μπορεί να αφαιρεθεί σχετικά εύκολα. Η σιλικόνη είναι ένα πολύ επιθυμητό υλικό χύτευσης επειδή δεν απαιτεί διαχωριστικό.

Το καλούπι αφαιρείται από το μοντέλο καθώς στεγνώνει το υλικό χύτευσης. Τα καλούπια διαχωρίζονται κατά μήκος μίας ή περισσότερων γραμμών διαχωρισμού, δημιουργώντας διαφορετικά καλούπια για τα διάφορα μέρη του γλυπτού. Για τα γλυπτά από ρητίνη, τα καλούπια από καουτσούκ, σιλικόνη και άλλα εύκαμπτα υλικά είναι συνήθως επαρκή για τη χύτευση. Για την κατασκευή καλουπιών μπορούν επίσης να χρησιμοποιηθούν σκληρότερα υλικά, όπως μέταλλο, ξύλο και γύψος.

Ίσως χρειαστεί να επικαλυφθεί το εσωτερικό του καλουπιού με πολυβινυλική αλκοόλη ή με ταλκ, ώστε να διασφαλιστεί η απομάκρυνση του γλυπτού από ρητίνη.

Κατά τη χύτευση γλυπτών από ρητίνη, πρέπει να προστεθεί καταλύτης στο υγρό μίγμα ρητίνης για να ξεκινήσει η διαδικασία σκλήρυνσης. Οι καταλύτες που χρησιμοποιούνται συνήθως περιλαμβάνουν το πτητικό υπεροξείδιο της μεθυλαιθυλοκετόνης και το λιγότερο επιβλαβές υπεροξείδιο του βενζοϋλίου. Ένα συχνό πρόβλημα στη διαδικασία χύτευσης είναι η παρουσία φυσαλίδων αέρα στη ρητίνη. Οι φυσαλίδες αέρα μπορούν να ελεγχθούν με την ανάμειξη κονιοποιημένου μπρούντζου ή παρόμοιων υλικών και με τη διασφάλιση ότι το καλούπι αερίζεται προς τα πάνω για να επιτρέπει τη διαφυγή του αέρα.

Ο πιο συνηθισμένος τύπος ρητίνης που χρησιμοποιείται είναι ο πολυεστέρας, ο οποίος συνήθως έχει πράσινο χρώμα και είναι διαυγής όταν χυθεί, εκτός αν προστεθεί χρωστική ουσία. Τα ειδώλια που συναντώνται συνήθως στα καταστήματα είναι συνήθως χυτευμένα από πολυεστερική ρητίνη. Οι πολυεστερικές ρητίνες είναι τοξικές και εκπέμπουν δυσάρεστες οσμές, οπότε απαιτούν επαρκή χώρο, αερισμό και άλλα μέτρα ασφαλείας. Οι διαφανείς και πιο ανθεκτικές εποξειδικές ρητίνες ενδέχεται να είναι πιο κατάλληλες για καλλιτέχνες που εργάζονται από το σπίτι, αν και οι εποξειδικές ρητίνες τείνουν να είναι πιο ακριβές.

Οι ρητίνες σιλικόνης και πολυουρεθάνης εκτιμώνται για την ευκαμψία τους, αν και η οσμή της πολυουρεθάνης μπορεί να είναι ιδιαίτερα δυσάρεστη κατά τη διάρκεια της διαδικασίας χύτευσης και είναι πάντα αισθητή στο τελικό έργο.